Aristillus

A large crater to dump my thoughts

De technologiefetish van de Nederlandse politiek

leave a comment »

Er zijn maar weinig leden van de Tweede Kamer die een fatsoenlijke technische achtergrond hebben, en dat is zo af en toe helaas goed te merken. De gehele politiek lijkt groot voorstander te zijn van elk gebruik van technologie, zonder daarbij ook maar enige kanttekeningen te plaatsen. Het is dus ook geen wonder dat er de afgelopen jaren het nodige gepruts is geweest met technische dossiers.

Zo klonk er bij de verkiezingsuitzending vanavond weer dom geklaag van o.a. Charles Groenhuijsen en Wouke van Scherrenburg – die ik verder overigens hoog heb zitten – dat het zo onnodig was dat we tot laat in de nacht moesten wachten op de uitslag, alleen maar vanwege “een kluppie rare nerds”. Natuurlijk zou het fijner zijn als er geen blik vrijwilligers de hele nacht papieren stemmen hoeft te gaan tellen, en als de politieke junkies onder ons niet de hele avond naar Herman van der Zande hoeven te staren terwijl die de uitslag in elke van de 400 gemeenten oplepelt. Maar is dat ene nachtje extra wachten nou zo’n ontzettend groot probleem? En moeten we daarvoor de betrouwbaarheid en transparantie van de verkiezingen – en dus de democratie – riskeren?

Door alles te centraliseren – één van de consequenties van in ieder geval de vorige generatie stemcomputers – wordt grootschalige fraude vrij gemakkelijk, en het digitaliseren maakt het vrijwel onmogelijk voor waarnemers het proces goed te observeren. Stemmen op de computer is geenzins goedkoper dan op papier. Toch willen verschillende politieke partijen opnieuw investeren in electronisch stemmen – inclusief de partij waar ik zelf lid van ben. In zijn recente column op Webwereld gaat Arjen Kamphuis in op de vraag waarom ook verbeterde stemcomputers een slecht idee zijn. Naast alle technische bezwaren is het natuurlijk de vraag of die tientallen miljoenen niet beter besteed kunnen worden.

Maar het gaat niet alleen mis bij stemcomputers. Het Electronisch Patiënten Dossier (EPD), de OV-Chipkaart en de bewaarplicht zijn andere grote voorstellen die een forse en risicovolle investering in technologie vereis(t)en en waarvan het netto nut op z’n minst onduidelijk is. Technologie is een middel – maar geen wondermiddel – en mag geen doel op zich zijn.

Advertisements

Written by aristillus

September 12, 2012 at 23:31

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: